Nie jestem tą kim jestem

Nie jestem tą kim jestem.
Dawno już nie byłam.
Zabrali mi wolność.
Sama ją oddałam.
Na skrzydłach roztropności próbuję wzbić się.
Te ptaki przecież nie latają,
one twardo i wiernie stąpają po ziemi.
Sztuczny uśmiech oszpeca moje serce.
Ogłupili mnie świecidełkami,
nawdychałam się ich smrodem.
Grzecznie ściskam dłoń.
Udaję, że w środku nic nie mam.

Powoli stąpam niczym paw,
rozwijam swój ogon,
wymachuje nim.
Szarpię się ze sobą.
Nie jestem tą kim jestem.
Zapomniałam, że BYŁAM...

Nabieram garściami bezlitosnej nędzy,
 ubranej w purpurowy płaszcz.
Zaraz pęknę, dosłownie za chwileczkę
wybuchnę!
Rozpadnę się, a cały świat ujrzy me wnętrzności.
Nie wiem kim jest ona,
obca w moim sercu.
Odebrała mi klucze.
Sama jej oddałam.

Szklana kula rozbija się.
Wysypują się wszystkie świecidełka.
A w środku ja:
niewielka, nie błyszcząca
wręcz bezbarwna.
Taka lekka...
Taka ja...

Psalm 37

Nie szukaj tego, co mają inni
Nie spoglądaj na ręce tych, którzy myślą, że są silni.
Ich życie to chwila.
Od upadku dzieli ich mila.
Ty zaś w Panu miej nadzieję
Bądź stały!
Niech twe życie się nie chwieje.
Przylgnij sercem do swego Boga
A zobaczysz jak spełniają się Jego słowa.
Przedstaw Mu swe marzenia i plany.
Nie martw się!
On z cudów jest znany.
Ucisz swe myśli i odpocznij
Porzuć rozpacz, swego ducha wzmocnij.
Ci, którzy nie boją się Pana odejdą w zapomnienie.
Wniwecz obróci sie ich złorzeczenie.
Nie pożądaj ludzkiej chwały
Dziękuj za to, co Boskie ręce ci dały.
Bo to, co On daje
Na wieki pozostaje.
Tak więc w Panu miej nadzieję
Bo tylko pokorny znjadzie w Nim odpocznienie.
On stawia wysoko tych, co Mu ufają
A ich pragnienia zawsze się spełniają.

Unwanted

That day around 8.00 p.m. while the sun was giving its last shine and graciously greeting the night, she appeared by the beach. Her vivid white skirt was torn, in some places blood stained. Her toes were soiled, covered with countless amount of blisters. She was walking with her head facing down. Her hair were matted from the tears, an appearance devoid of brilliance.
In a moment when the light of the setting sun rested on her face, she stopped and lifted up her eyes.
´´It´s over - she said. ´´It´s time to create the new me.´´

As a little girl without knowing why, she was constantly searching for adoration. She wanted to be the apple of someone´s eye, someone´s pride and joy. Calling for attention, she could be the one they wanted her to be: beautiful, thin, wise, talented. In fact it was not always easy to mantain these standards. Sometimes she was just so fragile. Many affords, no results at all. Frustrated, even angry for herself, slowly but brutally she was killing her body to become a statue of worship for those who didn´t even love her. Momentary rush of positive emotions did not eliminate the permanent state of her soul. In all of this, there was only one constant feeling - unwanted. That´s how she felt and the way she lived. The fear of rejection pulled her to those who only hurt her. Something inside was telling her that the reason of her instability was her father who just had left one day and never came back, without goodbye and explanations. Her mum closed herself up in the room. According to her isolation was the best way to forget. The girl didn´t follow her mother this time, she had been doing this for too long.... as you can guess, it never worked.
After a while the father started to call with apologies. Big promises and expectations brought only disappointment. Hope for reconciliation bacame the illusion. Even though the girl hated him so much, she had a strong desire to run into his arms just to feel the warmth of daddy. Two people connected by a threat of DNA create an indissoluble bond, a destination from which you cannot escape. She tried to displace him from her consciousness, but the heart was screaming louder.
One day she decided to find him. She didn´t understand why. Part of her still loathed him, the other part longed for forgivness. She didn´t plan this journey, she just left home. In a vivid white skirt, she was walking in an unknown direction. Her heart was beating like crazy, full of excitment, anxiety and permeating discomposure. The impact of these feelings led her to him. He was suprised with her visit. However he didn´t seem to be in high spirits, but rather repressed and inconvenienced. She craved to to know so much but finally she didn´t ask about anything. They sat both in silence. He was protecting his heart as best as he could, out of  words, out of courage. It seemed like he settled down to a new life without missing, without memories. She was looking for him in her thoughts day after day, wanting him to be her heroe, waiting to be simply loved. Then she realized that he never needed her. The meating was over. She walked so far to find out that she was unwanted. No big revelation. She always felt like that and now it was confirmed. She didn´t have to wait for him anymore. It was sure - he would never be back.

That day in the light of the setting sun, totally exhousted, she sat on a big stone by the beach. With a burden in her heart she decided to not let this label of ´´unwanted´´define her life anymore.
´´You didn´t know how to be a father´´ - she said. ´´That´s why you had rejected me so easily.´´
The sun set with every delicate layer of darkness covering the sky. The first glimpse of the stars was accompanied by the yet feeble gleam of the moon.
Let us finish this chapter, the new one is coming...

Ja i Ty

Moje pragnienie
Twoje orzeźwienie

 Moje zmęczenie
Twoje wytchnienie

 Moje zgorzchnienie

Twoje uzdrowienie

 Moje zniechęcenie
Twoje pocieszenie

 Mój brak motywacji
Twój dar inspiracji

 Moje niezrozumienie
Twoje objawienie

 Moja zmienność
Twoja wierność

Piękno pustyni

Pustynia to droga
Ląd niezmierzony
Wyprawa ku nieznanemu
gdzie zaufanie to konieczność.

Pustynia to pragnienie
Wołanie konającej duszy
Sen o życiodajnym źródle
Zagubione oczy szukające oazy.

Pustynia to modlitwa
Głos, który usłyszą tylko niebiosa.
Każde bicie serca to błaganie.
Każda łza to bezradność i poddanie.

Pustynia to inspiracja
Myśli nieokiełznane
Wołają, by być zapisane.
Każda mila to nowe słowo.
Każde słowo to objawienie.

Pustynia to łaska
Podążanie ku ziemi, której nie widać.
Wsłuchiwanie się w melodię spełnienia.
Siła, którą może unieść tylko ludzka słabość.

Pustynia to intymność
Sekrety serca złamanego.
Objęcie Ojca niewidzialnego.
Sam na sam z wiecznością.
Sam na sam ze sobą.

Na piasku pustyni
zapisano marzenia wojowników.
Krew tych, którzy walczyli.
Łzy niezwyciężonych.
Miejsce samotności.
Śmierć godności i niesława.
Gdzie ludzka chwała nie zagląda.

Pustynia to rodzenie nieskażonego piękna.
Przyjrz mu się dokładnie
To nie fatamorgana
To blask nowego życia...
Zew zwycięstwa...

Your Presence

Your Presence
is all I desperately long for.
Unquenchable fire
that warms my cold soul.
Nothing can change me,
only Your Holy Presence.

No words, no great sermons
can revive our sleeping hearts.
If we cannot lose ourselves in Your Divine Splendor
we will lose everything else!

Without the Presence of the Maker
creation dies.

The Wretches

They live long, dying slowly
Searching for redemption, wrapped up in slavery.
Without hope, in hope to survive.
Generation to generation proclaims contamination.
The inharitance of their souls is miscarried desires.
With handicapped hearts, unable to repent
the wretches come to the world unwanted.
Conceiving envy and unforgivness
Bearing death and bitterness.
Their headquarters are in the valley of shadows.
Running away from the light.
Thier faces covered with dishonor.

The wretches are among us
The rich and the poor,
the big and the small.
Their origin can´t be traced to either race or blood.
Their glory comes from another world.
Manipulated by a Master
whose name they´ve never known.
As foolish animals deprived of their will
the wretches are marching,
giving themself over captivity.

The wretches are you and me.
Overwhelmed with the yoke of our ancestors.
Bound up with the past
whose dream was interrupted by despair.

I am liberating myself from the net of my destination.
I am breaking free from the misery.
Taking off the handcuffs, I run into the light.
Master of my poverty, I am uncovering all my cards,
bringing this game to an end.
Taking care of my dreams, I move into freedom.
Today I´m leaving this city of wretches.
Today I´m making history.

Stay in secret

Every single move
Every look
and every thought
is written in His Book.
Separated and sealed.
Hidden in the eternal heart of God.
He doesn´t forget.
He sees who I am
when the doors are closed.
Every little deed
made in love is priceless.
He count them all,
invisible for the audience.
As a behind-the-scenes player
I run away from the man´s glory.
Expecting only your approval.
Because I know You are there,
in hidden places of my soul,
when the light is off
and only a wall before my eyes.
I chose to stay in secret
because You are my reward.

Just bloom...

No more days in dust,
 no more days covered by the darkness.
Here i am waiting for a dream to be real.
 Coming out of the tomb,
casting off the graveclothes,
I stand up to gain.
The nightmare has ended,
it´s time to awake my heart and just bloom...

NĘDZNICY

Żyją długo, umierając powoli.
Szukający wyzwolenia, pogrążeni w niedoli.
Bez nadzieji, w nadzieji by przetrwać.
Pokolenie pokoleniu głosi skażenie.
Poronione pragnienia dziedzictwem ich duszy.
Ułomne serca niezdolne do skruchy.
Nędznicy przychodzą na świat, którego nie chcą.
Płodzą zawiść i nieprzebaczenie.
Rodzą śmierć i zgorzchnienie.
Ich siedziba w dolinie cienia.
Uciekają przed światłem.
Ich twarze okryte hańbą.

Nędznicy są porśród nas:
Bogaci i biedni,
mali i wielcy.
Ich pochodzenie to nie ród, ani krew.
Ich chwała nie z tego świata.
Zmanipulowani przez swojego mistrza,
którego imienia nigdy nie poznali.
Jak głupie zwierzęta pozbawione woli,
nędznicy maszerują, oddając się do niewoli.

Nędznicy to ty i ja:
obarczeni jarzmem przodków,
spętani więzami przeszłości,
których sen przerwała rozpacz.

Wyrywam się z sieci mego przeznaczenia.
Przerywam pasmo niepowodzeń.
Zrywam kajdany, biegnę ku świetle.
Mistrzu mego ubóstwa, odkrywam wszystkie karty.
Porzucam tę grę.
Pielęgnując moje sny, zmierzam ku wolności.
Dziś opuszczam miasto nędzników.
Dziś zmieniam historię...

I choose life

The english version of one of my poem...

I choose life
I breathe
I run
I risk
I fall down
I get up
I fall down again
With the rest of my strength
I get up
With the tears in my eyes
I run
I risk everything
what I  have and who I am.
I fall down. It hurts so much!
I can´t do this anymore!
Dissapointment
Anger
Pity
The eyes of those who have been waiting for it
The mocking smile
It´s over, they say!

I choose life
I get up
I breathe with all my soul
I run
I risk
I give everything to live...

¿Para quién vivo?

¿Para quién vivo?
¿Quién vivirá conmigo?
¿Para quién muero?
¿Dónde encuentro lo que espero?
Puedo ir al fin del mundo
Sólo muéstrame el rumbo
El camino del amor
Sin tristeza y dolor.
El camino de la eternidad
Que me salve de mi soledad.
Cansada de buscar
Con tantos precios que pagar.
Luchando en la tempestad
Mi alma clamó por la libertad.
Extendí mis manos al cielo
Esperando al tiempo del deshielo
El sol llegó a mi corazón
Del Dios clemente recibí el perdón.
La querra se acabó
El amor ganó.
Tú estabas siempre allí,
Soy yo,que no te ví.
Para Tí viviré
Contigo moriré.

Wybieram życie

Wybieram życie
Oddycham
Biegnę
Ryzykuję
Upadam
Podnoszę się
Znów upadam
Resztkami sił podnoszę sie
Ze łzami w oczach biegnę
Ryzykuje wszystko,
co mam i kim jestem.
Upadam. To bolało!
Nie podnoszę sie, nie dam rady.
Rozczarowanie
Wściekłość
Żal
Wzrok tych, którzy na to czekali
Szyderczy uśmiech:
Już po nim!
Wybieram życie
Podnoszę się
Oddycham całą duszą
Biegnę
Ryzykuję
Oddaję wszystko, by żyć!

Dying in the sunlight

So poor and dead
He reached you with His hand.
You heard so much
You felt His touch.
You were the friend of the King
From the living water you could always drink.
With Almighty face to face
You were so close to win the race.
You walked on the line
But you chose your greatness to shine.
You were hungry for the fame
The one that brought you only shame.
The garbage filled your mind
The false beauty deceived your heart.
And now you are dying in the sunlight
Thinking the wrong is right.
Your dignity left you alone
And there is only one way to home...
So you are trying to come back
Saving the rest of the pearls you lost on the track.
With all your shame, dirty and naked
You ran to the Beloved, begging Him to take it.
Smiling, He looked at you and said:
I forgive you, and I am raising you up from death.

The Beauty of God

The Beauty of God
is written in my heart.
Your sight brings me inspiration
Your touch keeps my motivation.
The world can´t breathe without your Spirit,
The sound of your voice, let us hear it!
Every soul is looking for your gaze
Surviving only by your grace.
Stretching out the arms
Waiting for the eternal house.

The Beauty of God
Just open up your heart!
The earth is the picture painted by His hand
And you are the art made from the sand.

Miłość

Miłość swe serce otwiera
W tęsknocie powoli umiera.
Ci, co kochają
Swe dusze jak na dłoni składają.
To oni stale ryzykują,
Bliskości i ciepła poszukują.
Ci, co kochają
Nigdy się nie poddają.
Nie oczekują nagrody, czy pochwały
Ich czynów żadne księgi nie spisały.
Miłość to poddanie
Któż tą zagadkę odgadnie?
Okryta bólem i cierpieniem
Dla wielu tylko marzeniem.
Miłości nie podrobisz
Pięknymi słowami nie ozdobisz.
Miłość to poświęcenie
Rozczarowanie i przebaczenie.
Ci, co kochają
Smak goryczy dobrze znają.
Dla miłości góry przemierzają
Godziny swej samotności skracają.
Miłość to wieczność
Chwilowych doznań sprzeczność.
Trwa dłużej niż to, co żyje
Cenniejsza niż wszystkie skarby, które ludzkość odkryje.
Ona nie jest z tego świata
Z jej narodzinami nie wiąże się żadna data.
Miłość to spełnienie
Wiecznego Boga spojrzenie.

Jestem miłością

Jestem miłością
Choć uczyniłeś mnie religią.

Jestem miłością
Choć z mych słów stworzyłeś własną ideologię.

Jestem miłością
Choć me cuda nazwałeś magią.

Jestem miłością
Choć obwiniasz mnie za Holokaust.

Jestem miłością
Choć w moim imieniu podnosisz sztandar nienawiści.

Jestem miłością
Choć wszystko, co ze mną związane jest dla ciebie nudne.

Jestem miłością
Choć krzyczysz ze światem, że mam gdzieś własne dzieci.

Jestem miłością
Choć niewinne istoty umierają zanim ujrzą uśmiech swojej matki.

Jestem miłością
Choć twe życie to obraz namalowany cierpieniem.

Jestem miłością
Choć nigdy nie czułeś się kochany.

Jestem miłością
I z tej miłości do ciebie, umarłem,
byś już nigdy nie wątpił, że cię kocham.

Nudny Bóg

Mówisz, że Bóg jest nudny
Że w swym majestacie zbyt dumny.
Skory do gniewu i kary
Z nieba macha rózgą za brak wiary.

Mówisz, że Bóg jest nudny
Że w swej miłości zbyt trudny.
Siedząc na złotym tronie
Na nieposłusznych synów ogniem zionie.
Nie ma to jak oberwać od Boga
Gdy przez przypadek poślizgnie ci się noga.
Te najcięższe upadki
Postarasz się wyznać jak miną ostatki
By na święta i od święta
Dusza nie była taka spięta
By w wolności mogła chodzić
I na większe grzeszki sobie pozwolić.
Ale z nudnym Bogiem lepiej nie mieć nic wspólnego
W zamian za to można zrobić coś dobrego
Kolejny miłosierdzia uczynek
Zapisany w niebie na wieczny spoczynek.

Mówisz, że Bóg jest nudny
A niejeden jego naśladowca nieszczery i obłudny
Dla swej wiary zabijają
Świętą wojnę ogłaszają.
Co tydzień w kościele się zjawiają
A w dni powszednie nawzajem oskarżają.

Mówisz, że Bóg jest nudny
Że obraz jego miłości zbyt złudny.
Na twe modlitwy nie odpowiada
A jak się nie modlisz to w twym sumieniu cię dopada.

Dzięki komu poznałeś takiego Boga?
Zamiast przyjaciela zrobiłeś z niego wroga.
Co sprawiło, że przed nim uciekasz?
Dlaczego, by go szukać tak długo zwlekasz?
To człowiek stworzył takiego boga
Uczynił z przyjaciela najgorszego wroga
Nudnego i starego
Oddalonego od ludzkości i wiecznie rozzłoszczonego .

Tak człowiek namalował obraz Boga Niewidzialnego.
Wybrał swe wyobrażenie zamiast Kogoś Prawdziwego,
Kto kocha ponad wszystko swe stworzenie.
Kto przeżywa każde twe westchnienie.
Kto płacze razem z tobą.
Gdy tracisz sens życia daje nadzieję nową.
Każdą twą modlitwę w sercu ma zapisaną.
Cierpi razem z tobą, gdy widzi twą duszę zdruzgotaną.

Bóg nie jest nudny
A obraz Jego miłości nie jest złudny.
Gdy poszukasz Boga Prawdziwego
Zwrócisz się do Stworzyciela Jedynego
Zobaczysz uśmiech Boga
Twego Przyjaciela, a nie wroga.

DESZCZ

Coś dla tych, którzy czekają aż marzenie się urzeczywistni...''DESZCZ''

Na skraju pustynnego miejsca
Zakopałam szczątki mego serca
Czekałam zbyt długo na deszcz
Już zapomniałam jak to jest
Napić się wody, która ugasi pragnienie
Uleczy nowotwór jakim jest zgorzknienie.
Na swym własnym pogrzebie
Powtarzałam sama do siebie
Czego oczekiwałam?
Gdzie jest Bóg, któremu ufałam?
Powiedziałeś: Biegnij oto teraz nadchodzi!
Wielka chmura i deszcz, który cię schłodzi.
Szcześciokrotnie spoglądałam w górę
Wierząc w tę niejedną bzdurę
Że marzenia nie umierają
Że twe słowa się spełniają.
Położyłam kres mej naiwności
Pogrzebałam okruchy niespełnionej miłości.
Zawróciłam, by iść drogą mi znaną
Wiele lat temu przeze mnie obraną.
Nagle znów się odezwałeś
Po imieniu zawołałeś
Biegnij oto teraz nadchodzi!
Spadnie deszcz i twe serce się odrodzi.
Wszystko krzyczało we mnie: Nie ufaj!
Potrzebujesz odpoczynku, tego szukaj!
Czekałeś tam za moimi plecami
W miejscu, w którym ja czekałam na ciebie miesiącami.
Nie wytrzymałam
Odwróciłam sie i ujrzałam
Oto wielki obłok pojawił się na niebie
I spadły deszczu orzeźwiające strumienie.
Szcześciokrotnie spoglądałam w górę
Za siódmym razem zobaczyłam oczekiwaną chmurę.
Tak, marzenia umierają
Lecz, gdy okres pustyni przetrwają
Wszechmocny tchnie w nie swoje życie
A jego przychylność objawi się obficie.
Powstrzymałeś moje nogi
By nie uciekły z przeznaczonej im drogi.
Gdy na skraju pustynnego miejsca
Pochowałam szczątki mego serca
Ty przyszedłeś i je odkopałeś
Wziąłeś w swoje ręce i delikatnie poskładałeś...

Bóg nie opuszcza, lecz na chwilę zostawia

Bóg nie opuszcza
lecz na chwilę zostawia.
Na ten ułamek sekundy
pozwala na separację
Bo tylko w samotności
Szukamy niczym ślepiec
prostej drogi
Bo tylko w odosobnieniu
szamotamy się w ciemności,
by choć na moment
ujrzeć światło.
Poczuć blask nieznanego ciepła,
które utuli zapłakaną duszę.

Bóg nie opuszcza,
lecz na chwilę zostawia.
By taki człowiek, jak ty i ja,
zapragnął bliskości.
Zatęsknił jak dziecko
za ojcowskim uściskiem.
Tak, to jest ten moment,
gdy myślisz, że tracisz juz rozum.
Otoczony przez tłum rozkrzykanych myśli,
co pragną tylko zapłaty za winę.

Bóg nie opuszcza,
lecz na chwilę zostawia.
By przygotować drogę odkupienia,
gdy zawołasz ponownie:
''Eli, Eli lama sabachtani!"
Już za chwilę, dosłownie za chwileczkę
Wyjdzie ci na spotkanie
i zobaczysz Boga, który nie opuszcza,
który JEST.

Ziemia Obiecana

Ziemio Obiecana,
Ma wymarzona, upragniona
Gdzie jest twój urok?
Gdzie jest nadzieja, gdy zapada zmrok?
Miałaś opływać w mleko i w miód
Tymczasem z głębi twej duszy wieje chłód.
Twe piękno mnie zwabiło
Twe serce odrzuciło.
Roczarowałaś mnie, zapewne wiesz
Lecz nie ucieknę stąd, chociaż tego chcesz.
Wybaczam ci mój smutek i ból
Wkrótce obróci się w radość mój znój.
Choć niszczyły cię ludzkie ręce
Zapomnisz o swej udręce.
Na nowo przyjmiesz odrzuconych przez świat
Którzy na twych łąkach rozkwitną niczym piękny kwiat.
Nakarmisz, napoisz
Swym blaskiem przyozdobisz.
Będziesz przystanią i wytchnieniem
Dla milionów spełnieniem.
A ja będę tu czekać na ciebie
Aż dopełni się czas w niebie.
Gdy zabliźnią się twe rany
Wtedy otworzysz swe bramy.
Nastanie wiosna w twych progach
I usłyszą o tobie we wszystkich narodach.
O, Ziemio Obiecana
Bardzo cię kocham, moja wybrana.