Bóg, który widzi

Nad grobem swej młodości

Stoisz z kamienną twarzą

Zwróconą ku niczemu.

Pochowałeś swe złudzenia

Szaleństwa i beztroskę.

Próbujesz ukryć smutek

Bo to głupie rozczulać się

Nad własną naiwnością.

Czekasz tylko, aż rozejdą się ci,

Dla których twój ból nic nie znaczy.

Klepią cię po ramieniu

Choć wcale nie jest im przykro.

Dla nich to błahostka

Nie jeden przecież 

Musiał pożegnać się z marzeniami

Pogrzebać zbyt wzniosłe życzenia.

Czas dorosnąć

Zacząć myśleć

Narzekać 

I wątpić, a nie wierzyć!

Bo wiara to młodzieńców skaza

Ten, kto mędrcem dojrzałości się stał

Wie, że za rogiem czai się porażka.

Okrutna i niewdzięczna to rzecz

Że przekleństwem życia 

Jest jego błogosławieństwo.

Zbadali i poznali

Że lepiej chcieć tylko to,

Co dziś możliwe jest.

W końcu zostałeś sam.

Skulony, na cmentarnej ławce

Pozwalasz, by łzy słabości popłynęły.

To nie jest gorzka woda

Nie czas, by żegnać się na wieki.

Ty wiedziałeś, że jest moc

Która sięga ponad grób.

Resztkami sił starasz się ufać.

Ból nie zatruł twego serca

Serca młodzieńca,

 Dla którego bajki są prawdziwe 

Gdzie szaleńcy potrząsają światem

A zastępy nieba im dopingują.

Zwróciłeś się ku życiu

Które nigdy się nie kończy

Czekałeś tam wiernie

Bo wiedziałeś, że ziemia poruszy się

A kamienne płyty pozwolą słońcu

Otulić je nadziei tchnieniem

I rozświetlić drogę ku przeznaczeniu,

Ku pragnieniu, które nie umarło

Lecz na chwilę zasnęło.

Bo twój Bóg to studnia

Boga Żywego, który widzi.

W Nim nie kończy się to

Co jeszcze się nie zaczęło.