W drodze do krainy Moria

Gotowe twe serce było

Na dzień próby

Na który nikt nie czeka.

Wiedziałeś, że ten moment nastanie

Gdy Najwyższy poprosi o ofiarę.

Ogień przenikał twą duszę

Serce uległo trwodze

Rozdarte między miłością a miłością.

Wybór, przed którym nie powinno się stawać.

A jednak posłusznie wyruszyłeś w drogę

Do krainy Moria zaprowadził cię.

Na górę cierpienia wspiąć się musiałeś.

Z każdym krokiem w bezsile pogrążałeś się.

Odwróciłeś wzrok od swego umiłowanego

Choć jego oczy pełne były zaufania.

Nie bał się, niczego nie podejrzewał

Pewny tego, kim jego ojciec jest

Niczym owca prowadzona na rzeź.

Tymczasem Ten z góry 

Jeszcze jedno miał zadanie

Bo przecież bez ołtarza nie ma ofiary.

Twa dusza płonęła

A ty w pokorze budowałeś miejsca kaźni

By na zawsze złożyć dar

Obietnicę swego życia.
Ta historia mogłaby się tak zakończyć

Lecz to nie o śmierci jest rozprawa.

Znałeś swego Jahwe, Tego który Jest

Wiedziałeś, że cię nie zawiedzie

Że Jego miłosierdzie na wieki trwa.

Tak, jak przyrzekłeś swemu dziecku:

Pan zatroszczy się

Upatrzy sobie jagnię na ofiarę....

Wiara w Jahwe ostała się.

Podróż tak bolesna

Szczęśliwie zakończyła się.

Na górze Pana jest zaopatrzenie

Na górze w krainie Moria

Obietnica podtrzymała cię.

Bóg, który widzi

Nad grobem swej młodości

Stoisz z kamienną twarzą

Zwróconą ku niczemu.

Pochowałeś swe złudzenia

Szaleństwa i beztroskę.

Próbujesz ukryć smutek

Bo to głupie rozczulać się

Nad własną naiwnością.

Czekasz tylko, aż rozejdą się ci,

Dla których twój ból nic nie znaczy.

Klepią cię po ramieniu

Choć wcale nie jest im przykro.

Dla nich to błahostka

Nie jeden przecież 

Musiał pożegnać się z marzeniami

Pogrzebać zbyt wzniosłe życzenia.

Czas dorosnąć

Zacząć myśleć

Narzekać 

I wątpić, a nie wierzyć!

Bo wiara to młodzieńców skaza

Ten, kto mędrcem dojrzałości się stał

Wie, że za rogiem czai się porażka.

Okrutna i niewdzięczna to rzecz

Że przekleństwem życia 

Jest jego błogosławieństwo.

Zbadali i poznali

Że lepiej chcieć tylko to,

Co dziś możliwe jest.

W końcu zostałeś sam.

Skulony, na cmentarnej ławce

Pozwalasz, by łzy słabości popłynęły.

To nie jest gorzka woda

Nie czas, by żegnać się na wieki.

Ty wiedziałeś, że jest moc

Która sięga ponad grób.

Resztkami sił starasz się ufać.

Ból nie zatruł twego serca

Serca młodzieńca,

 Dla którego bajki są prawdziwe 

Gdzie szaleńcy potrząsają światem

A zastępy nieba im dopingują.

Zwróciłeś się ku życiu

Które nigdy się nie kończy

Czekałeś tam wiernie

Bo wiedziałeś, że ziemia poruszy się

A kamienne płyty pozwolą słońcu

Otulić je nadziei tchnieniem

I rozświetlić drogę ku przeznaczeniu,

Ku pragnieniu, które nie umarło

Lecz na chwilę zasnęło.

Bo twój Bóg to studnia

Boga Żywego, który widzi.

W Nim nie kończy się to

Co jeszcze się nie zaczęło.

Czekając na cud

Gdy czekasz na cud

Twe serce drży z niecierpliwością

Marzysz o nowym

Tęsknisz za starym

Pragniesz dotknąć niewidzialnego.

To czas, gdy nadzieja 

Jest wszystkim, co masz.

Wypatrujesz znaków na niebie

Które zaprowadzą cię do miejsca

Gdzie nowe narodzi się.

Wsłuchujesz się w szepty wieczności

Twe oczy widzą wyraźniej

Twe uszy słyszą bardziej.

Bo czekasz na cud

Na Boga, który ożyje w twym sercu

Na wiarę, której małe ziarno wystarczy

By poruszyć tym, co zmienić się nie chce.

Wtedy odkrywasz, że to wyczekiwanie

Pełne jest łaski

Obietnicą o niezmierzonej ilości 

Gwiazd na niebie

O ziarnach piasku

Którego zliczyć nie można

O ziemi pięknej i nieodkrytej.

Bo czekanie to nadzieja na lepsze

Na to, co przychodzi z góry

Spełnienie obietnicy

Ojca Abrahama, Izaaka i Jakuba.